สิ่งที่มนุษย์ทุกคนมีและไม่มีวันหมดไปได้คือ “ความรัก”

แต่สิ่งที่มนุษย์มีความจำกัดคือ “ความอดทน”

ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆไว้.......เพื่อให้รักนั้นยืนนาน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม...

เมื่อใดที่ไม่มี “ความรัก” “ความอดทน” ก็ไม่มี

สิ่งใดที่เคยอดทนได้....ก็เปลี่ยนแปลงไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ....กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

และท้ายที่สุด........

“เรา” ก็เป็นฝ่ายทิ้ง “รัก” นั้นให้จบลง

แต่ยังมีความจริงอีกอย่างหนึ่งที่คนเรามักมองข้ามกันไปบางครั้ง

ความรักของเราอาจจบลง.....ทั้งที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่ง“ความอดทน”

บอกให้เราต้องไป....ไปทั้งๆที่ยังรัก

เพราะหากรักแล้วยังต้องเจ็บต้องช้ำทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึงการจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็ง...

เพื่อที่จะลุกขึ้นได้ใหม่....ในวันข้างหน้า